Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης,  η   ομιλία  της   Γεωργίας  Γιαμπουράνη, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας μας. 

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ  Σ΄ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΣΩΠΑΙΝΕΙ

                                                                      Ομιλία  της Γεωργίας  Γιαμπουράνη  στην Εταιρεία  Κορινθίων Συγγραφέων,                                                                                                                                                      Κόρινθος  30  Mαρτίου  2024

                                                                                               

                                                                                                                                                                                                                   Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω  την  Εταιρεία  Κορινθίων Συγγραφέων και ιδιαίτερα την κα  Δήμητρα Τσεπεντζή, για την πρόσκληση που έλαβα  για να μιλήσω  σε  αυτό το ξεχωριστό αφιέρωμα για την ποίηση. 

Παρ' όλες τις προηγούμενες συμμετοχές μου  σε διάφορες εκδηλώσεις  αναγνώσεων  ποιημάτων  στην περιοχή μας, αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά, καθώς  είναι  η πρώτη  φορά που μιλάω  για  την ποίηση,   στο  νομό  που γεννήθηκα.  Νομίζω,  ότι κάτι   ιδιαίτερο  συμβαίνει  με τα μέρη μας,   κάτι  πιο υπαρξιακό  και   μεταφυσικό,   που  σε  οδηγεί σε έναν  πιο βαθύ στοχασμό, που  δεν  μπορεί να  ειπωθεί εύκολα με λέξεις.    

 Εδώ  λοιπόν,  σε   αυτή  την πόλη,  στην  ''Αφνειό    Κόρινθο΄΄ που είναι ο κλήρος  του Ήλιου, με προστάτη  τον Απόλλωνα, όπως  μας έλεγε  ο  αείμνηστος συγγραφέας και αγαπημένος  μας  θείος, Νίκος  Αντώνιου, καλούμαι να μιλήσω   για την ιερή  αποστολή  της ποίησης,  σε  ''έναν  κόσμο  που σωπαίνει''.

 Ένα πολύ  κρίσιμο  θέμα,  σε μια άκρως μεταβατική  εποχή,   όπου κανένας   δεν ξέρει  που θα οδηγηθεί  το μέλλον της  ανθρωπότητας.

 Όταν  αποδέχτηκα  την  πρόταση  της κας Τσεπεντζή να   μιλήσω για την ποίηση, προβληματιζόμουν για τον τίτλο  που   θα έδινα στην ομιλία  μου.   Την  Καθαρά  Δευτέρα  λοιπόν, βρισκόμουν  στο  Πόρτο  Ράφτη, ένα όμορφο μέρος  κοντά  στην  Αθήνα,  όταν εκφράζοντας    δυνατά   αυτόν  τον προβληματισμό  στο  σύζυγό  μου,  λέγοντάς του, ότι  η ποίηση έχει μια  Κοινωνική  Αποστολή  και πρέπει  πάνω σε αυτό να σκεφτώ   και να  δώσω έναν τίτλο,  καθώς  ψιθύρισα  τη φράση ''Η αποστολή της ποίησης σε έναν κόσμο που…''   η μικρή μας  Νεκταριλένα,   μόλις  9 ετών  είπε:   ''Σε ένα  κόσμο δυσοσμίας!''

 Η  έκπληξή μου  ήταν  μεγάλη  και βεβαίως τη  ρώτησα,  πώς  σκέφτηκε κάτι τέτοιο…   Και μου απάντησε πολύ φυσικά,  ''μα  μυρίζουν  πολύ  άσχημα  τα σκουπίδια! ''

 Και εκεί αναρωτήθηκα:  Αν  οι πράξεις των ανθρώπων  έβγαζαν  μυρωδιά, πώς θα μύριζε   η ατμόσφαιρα; Πώς  φαντάζει  στα μάτια των παιδιών,  άραγε ο  κόσμος μας;

 Είναι  γεγονός  ότι  ζούμε  σε μια εποχή  έκπτωσης  όλων των αξιών.  Ότι βιώνουμε καθημερινά  μια βαθιά  ανθρωπιστική, οικονομική, πολιτική  και πρωτίστως  αξιακή κρίση.  

 Ο άνθρωπος αισθάνεται μια απογοήτευση  για την  ανθρώπινη πορεία, θολά  και  αόριστα νιώθει  ότι κάτι δεν πάει καλά,  χωρίς να  αντιλαμβάνεται  πάντα τις πραγματικές  αιτίες, αφού  δεν  μαθαίνει  ποτέ  όλες τις αλήθειες  για  το  τι  συμβαίνει πραγματικά.

Ένας  ταραγμένος  κόσμος  από  παντού.

Πόλεμοι, παιδιά τραυματισμένα χωρίς νερό και φαγητό, τρομοκρατικά  χτυπήματα, μόλυνση του περιβάλλοντος,   αύξηση της νοσηρότητας,  ξαφνικοί θάνατοι,  φτωχοποίηση ακόμα και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες της προηγμένης Ευρώπης, στέρηση βασικών αναγκών για μια αξιοπρεπή ζωή, καθημερινή βία, εγκληματικότητα, διαφθορά, παραπλάνηση, ατιμωρησία, συγκάλυψη ολέθριων εγκλημάτων,  διαστρέβλωση της αλήθειας, καταπάτηση θεμελιωδών αρχών της Βιοηθικής, της Δημοκρατίας και της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας , που ο άνθρωπος κατέκτησε με αίμα και αγώνες.

Ο  Ελύτης  ως  αυθεντικός ποιητής  με ενόραση,  που  ήθελε να προλάβει το κακό,   με αφορμή  τη  βράβευσή  του  με το Νόμπελ Λογοτεχνίας   το 1979,  είχε  δηλώσει  τα  εξής:

 ''Ήδη σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ΄ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου.    Οπότε αναρωτιέται κανείς: Γιατί  παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν.  Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θα αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι΄ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη.''

 Σε  αυτόν  λοιπόν  τον ταραγμένο  κόσμο, που  δεν  μπορείς πλέον   εύκολα  να  διακρίνεις τον εχθρό,  ζει  ο σύγχρονος άνθρωπος, μέσα   σε    αφόρητες  υποχρεώσεις  και στους ατέλειωτους φόρους-χαράτσια, που  του  έχουν  επιβληθεί.  Αγκαλιά  με την τεχνολογία,  τείνει να  ζει  όλο και πιο απρόσωπα, καθηλωμένος  σε μια απομόνωση, δικτυωμένος  ωστόσο με όλα, τη φύση, τη μουσική, τη  ζωγραφική,  μέχρι  και  τον έρωτα…  αλλά  όλα  μέσα από μια οθόνη.  Μια  εικονική πραγματικότητα, όπου   δεν  ξέρεις  τι  τελικά  είναι αληθινό και  τι  ψεύτικο!    Η  φυσική παρουσία του άλλου  εξαφανίζεται  σιγά, σιγά,  και  η ουσιαστική  επικοινωνία σχεδόν  κατακρεουργείται.

 Σαν  ένα   άλλο  είδος  ''ρομπότ '',  αποκόβεται  σιγά, σιγά   από  την  ψυχική και πνευματική του υπόσταση,  σωπαίνει  για όλα,   χάνοντας  το πραγματικό νόημα της  ζωής και έτσι   δεν συνειδητοποιεί  όπως  θα έπρεπε  την ύπαρξή του,  το θαύμα, που ο ίδιος είναι  μέσα  στο σύμπαν.  ''Τη δωρεά που είμαστε από το Θεό, αλλά πόσο λάθος τη συλλάβαμε''   όπως  μας λέει ο Οδυσσέας Ελύτης. 

 Αλλά η ποίηση, που  έχει την ικανότητα  να σε συνδέει  με   το  ανώτερο, το υπερβατικό  και το  ανείπωτο,

 Αυτή, η μαγική  ιέρεια της τέχνης,  που βλέπει  πώς    όσο  πιο  βαθιά  πάνε  οι  ρίζες των δέντρων, τόσο  πιο  ψηλά ανεβαίνουν και   αγγίζουν τον  ουρανό,  το τριαντάφυλλο, που ανθίζει  ακόμα και μέσα  στο συρματόπλεγμα, που συγκινεί και  ευαισθητοποιεί,  που βλέπει πόσο   δίκαια  ο ΗΛΙΟΣ  φωτίζει όλους  τους  ανθρώπους στη  Γη,  που  ''Είναι  πάντα στο παρόν, στο  πρώτο   κάλεσμα    της  εποχής'',  όπως  μας λέει  ο Ρίτσος,  

 που  δεν  σωπαίνει,  δεν πλανεύεται, δεν   συμβιβάζεται, ούτε υποτάσσεται, που   στοχάζεται  βαθιά  και όλα  τα αντιλαμβάνεται. . . 

 Έτσι και  τώρα, σε αυτήν την  δύσκολη  εποχή,  όπου τα  μέτωπα είναι πολλά,  και  κινδυνεύει να χαθεί  η  ποιότητα  και  η  πίστη μας  στον άνθρωπο, διώχνει την ομίχλη και φωτίζει το πραγματικό μεγαλείο,  που κρύβεται  μέσα μας.  Επικαλείται την  αγάπη  που  αισθάνεται   για τα ανθρώπινα πλάσματα  και   βροντοφωνάζει  στους  ποιητές,   να μην χαθεί  η  πίστη   τους  στον άνθρωπο!  

 Και έτσι ο ποιητής εμπνεόμενος θα γράψει…

 Πίστη  στον  Άνθρωπο

 Θα επικαλεστώ  την Αγάπη, 

την ώρα  που το φως  ξεχύνεται στον ωκεανό του σύμπαντος 

Εκεί, όπου ο αιθέρας πλάθει  ουράνιες  υπάρξεις,  

θα  αναγεννήσω τη στείρα  μήτρα  να  καρπίσει το όνειρο!  

Την  ώρα ετούτη,  που  η  Άνοιξη μεσουρανεί και  ανθίζει  τον παράδεισο, ανυψώσου  από  το έρεβος του σκότους,

φύγε  από  την ανημποριά σου.    

Κοίτα   εκείνη  την  κάμπια, που  ξέρεις  ότι θα  γίνει πεταλούδα,

Κοίτα  εκείνα  τα  μυρμήγκια, που τα  είπαν  αδύναμα, 

μα ξέρεις, πώς όταν  ενώνονται  υπερπηδούν όλα  τα εμπόδια   

Κοίτα  βαθιά το μεδούλι της ύπαρξής σου, 

Εκεί,  πλάθεται ολόκληρος  στρατός να πολεμήσει τον  εχθρό, ορατό και αόρατο,  για να  σε κρατήσει δυνατό και ολοζώντανο  στη γη

Πίστεψε πώς ό,τι παραμένει ουτοπία   

είναι  γιατί απλώς  δεν το  πίστεψες πολύ!

 Και  ενώ  αρκεί  ένα  ποίημα  για να σου  μιλήσει  για  την κρυμμένη   δύναμη του ανθρώπου ,  για μένα  χρειάστηκαν   ατέλειωτες    ώρες  διαβάσματος  και πολύ ξενύχτι, για να  συλλάβω  αυτό το μεγαλείο, όταν  στην  περίοδο   του  κορωνοιού,   μελετούσα  τις δυνατότητες του ανθρώπινου οργανισμού, που έχει την έμφυτη ικανότητα   να επιβιώνει  όρθιος και υγιής  από καταβολής  κόσμου , μέσα από έναν αξιοθαύμαστο  μηχανισμό αυτοΐασης, μέσα  από  μια απίστευτη δύναμη, ένα πραγματικό θαύμα  ασύλληπτης ευφυΐας και σοφίας για  τον  οποίο  δεν μας μίλησε  και δεν μας  δίδαξε ποτέ  κανείς.

 Η  ποίηση  όμως, αυτή  η  υπέρτατη  τέχνη του λόγου,    γνωρίζει  καλά   όλα  τα  κρυμμένα  μυστικά του σύμπαντος  και σε  αφήνει  να σηκώνεις το πέπλο,   για  αυτό   και  ο   Φρόυντ καθόλου  τυχαία   δεν  είχε  πεί:  ''Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί''.

 Στο μαγικό   κόσμο  της  Ποίησης  υπάρχουν όλα  με μια απίστευτη ενότητα και  ελευθερία  και με  έναν διάχυτο σεβασμό,  που δεν επιβάλλεται μέσα από νόμους και κανόνες, αλλά  αναδύεται  αβίαστα, ως μια  βαθιά αναγκαιότητα για  να   συνυπάρξουν όλα με μια  αρμονία και ομορφιά.

 Να  λοιπόν  γιατί  αν  της απλώναμε  λίγο περισσότερο  το χέρι θα  μπορούσαμε να αλλάξουμε τα  δεδομένα.

 Αν η ίδια μας η εκπαίδευση  της έδινε περισσότερο  χώρο, όπως  ακριβώς το είχαν  συλλάβει  οι  Αρχαίοι  Έλληνες, που  έβλεπαν  τον άνθρωπο  ως  σώμα, ψυχή και πνεύμα. Δεν μάθαιναν τυχαία  τα παιδιά  ποίηση και  μουσική. Αν  και σήμερα  τα παιδιά  μελετούσαν  βαθιά  μεγάλους  συγγραφείς και  ποιητές και  προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν  ουσιαστικά με την κάθε φράση και τον κάθε στίχο, να  γίνουν   παρατηρητές  του κόσμου και  του εαυτού τους,   θα  σμίλευαν αλλιώς  τις  ψυχές τους. 

 Θα βάθαινε η σκέψη τους,  η παρατηρητικότητά  τους. Θα επερχόταν  μια αφύπνιση  και  θα  άλλαζε η συνειδητότητά  τους, για  το  τι είναι  ο  άνθρωπος και ο  κόσμος.  Έτσι θα  φτιάχναμε  πλάσματα με συνείδηση, ήθος  και  με αξιακό  κώδικα  ακλόνητο.  

 Αυτή θα ήταν η μόνη πραγματική  αντίσταση  στην ανείπωτη  διαφθορά  και παρακμή του σύγχρονου  κόσμου, όπου πίσω από κάθε πράξη,  δεν είναι παρά  το  χρήμα,  το κέρδος και  τα συμφέροντα.

Θέλουν  όμως   αυτοί  που  αποφασίζουν   για τις  τύχες   του κόσμου  άραγε  τους  ποιητές και τους μεγάλους καλλιτέχνες;  Η  τέχνη  δυστυχώς,  αν και είναι  η  υψηλότερη πηγή  παιδείας, η έκφραση  της  ανθρώπινης   ψυχής, που  μπορεί να  μας φτάσει  στην ανώτερη  εκδοχή του εαυτού  μας,  έμεινε  δυστυχώς έξω   από  την  παιδεία. 

 Πριν λίγες ημέρες  γιορτάσαμε  την  Παγκόσμια Ημέρα  Ποίησης.     Έγιναν υπέροχες εκδηλώσεις και  βεβαίως είναι αναγκαίο να διαβάζονται  τα   ποιήματα παλαιότερων  και  νεοτέρων δημιουργών.  Να ηχήσει  ο λόγος  της  ποίησης, να  απλωθεί  και να μην παραμένει  σε μια μειονότητα. Αλλά  αν  δεν κάνουμε πράξη τα όσα μας λένε  τα  ποιήματα; Τι πετυχαίνουμε ακόμα και αν διαβάσουμε  μεταξύ μας το πιο ωραίο και  το  πιο δυνατό ποίημα  του  κόσμου; Μια ολιγόλεπτη συγκίνηση,   ένας  ρίγος   και  τελειώνει εδώ   η  αποστολή του  ποιητή και του κάθε  πνευματικού ανθρώπου;   

 Επειδή όμως ''Η ποίηση έχει μεγάλη  κοινωνική  σημασία  και  οι  ποιητές είναι  οι οργανωτές του κοινωνικού συναισθήματος'',  όπως μας λέει    ο Ρίτσος,  

 … Είναι η ώρα  που  πρέπει οι  ποιητές να  ενωθούν!

 Υπό την  απειλή μια νέας πανδημίας άγνωστης Χ, όπως την αποκαλούν σαν  να είναι μάντηδες Κάλχες, αλλά και μιας μεγαλύτερης απειλής από έναν  πόλεμο  με πυρηνικά  ή ακόμα και  από την  αλόγιστη χρήση της  τεχνητής  νοημοσύνης, αν  οι  ποιητές,  δεν  μιλήσουν τώρα, και  αφήσουν την  κοινωνία  σε  αυτήν  την   αφόρητη  σιωπή, κατά  πόσο   θα έχουν   εκπληρώσει  την  αποστολή τους , σε  μια  τόσο  κρίσιμη ιστορική περίοδο της ανθρωπότητας;

 Τι  θα  απαντήσουμε   στα  παιδιά  του μέλλοντος  για  αυτή  τη  σιωπή,   όταν  στο  όνομα  της  τέχνης, καταπατάται ακόμα και  κάθε ίχνος ιερότητας,   και  δεν κινδυνεύει  να χαθεί μονάχα   ο πολιτισμός μας και η ταυτότητά  μας,   κινδυνεύει  να χαθεί  ο ίδιος  ο άνθρωπος,  έτσι όπως  τον  έπλασε  ο ίδιος  ο  ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ…. Ο  Ποιητής  των όλων!

Οι  μεγάλοι   επαναστάτες  του κόσμου,  πιστεύω  πως μέσα τους  ήταν   βαθιά   ποιητικές  ψυχές.   Ήταν  ελεύθερες και ανυπότακτες  υπάρξεις,  που  δεν  βολεύονταν καθόλου στο άδικο, στην ασέβεια,  στην σκλαβιά,  και  στην υποταγή, ακόμα και αν  τους χάριζαν  όλα τα πλούτη  του κόσμου! 

 Ο  λόγος  τους,  είχε  μεταμορφωτική και  εμψυχωτική δύναμη.  Ξεσήκωνε, συσπείρωνε  τους ανθρώπους και  τους  έκανε μια  γροθιά.  

 Από  ένα  λόγο ξεκίνησε  μία ολόκληρη δημιουργία 

 ''Εν  αρχή  ην ο λόγος …'' 

Ο  ποιητικός  λόγος  εμπνέει,  αγγίζει τη ψυχή,  έχει  δύναμη,  είναι ικανός  να κάνει  ολόκληρη επανάσταση  

 ''Κάλλιο  είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή''

 

Εδώ   λοιπόν  σήμερα  στην  Κόρινθο, με  τον εμβληματικό  μας Πήγασο, το κατατεθέν σύμβολο της πόλης μας,  όπου  κάποτε λατρευόταν ο Απόλλωνας, ο Θεός του φωτός, όπου αποκάλυπτε  την Αλήθεια  και όλα  τα  ομο-πολούσε ,  τα έφερνε  δηλαδή γύρω από έναν πόλο,  τα ένωνε και τα απάλλασσε από τα κακά, όπως  ο Ήλιος  με τους  πλανήτες,  στο  γαλαξιακό μας σύστημα,  ας   ενωθούμε  όλοι  οι  ποιητές  με βαθιά  αγάπη για τον άνθρωπο  και  την πατρίδα μας  και ας κάνουμε τη  φωνή της ποίησης κραυγή,   που θα σπάσει   τη σιωπή  του κόσμου.   Ας  σμίξουμε  με όλους εκείνους που αναζητούν το ίδιο όραμα   και ας γεμίσουμε   τη γη ελπίδα.  Η απραξία μας ας μην γίνει το  μέλλον μας!

 Στην ευλογημένη αυτή χώρα,  όπου  οι  πρόγονοι μας  κατάφεραν  και  σκόρπησαν στη γη  τόσο φως, εμείς  ως  αυθεντικοί  ποιητές, ας διεκδικήσουμε  τα δίκαια  και  τα ανθρώπινα για να ξαναγίνει η Ελλάδα η χώρα του Φωτός και του Πολιτισμού!

 Ας είναι αυτή η δική μας Μεγάλη Επανεκκίνηση της Ανθρωπιστικής Επανάστασης του Πνευματικού Ανθρώπου ως απάντηση στο “Great Reset”  ” και του Μετανθρώπου στη Νέα Τάξη  Πραγμάτων και στην Παγκοσμιοποίηση.  

 Αυτό  έχουμε χρέος  να κάνουμε αν  θέλουμε να  δικαιώσουμε  την  ανθρώπινη  ύπαρξη  πάνω στη  Γη. 

 Όταν θα σου απλώνει το χέρι ο άνθρωπος του Μέλλοντος - ΤΕΧΝΗΤΟ- ΆΝΘΡΩΠΟΣ εσύ οφείλεις άνθρωπε να  παραμένεις Άνθρωπος !

 Γιατί  ''αν   θέλεις να λέγεσαι  άνθρωπος'' μας λέει  ο  Τάσος  Λειβαδίτης,  ''δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές,  το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες, μα ούτε βήμα πίσω! Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς''. 

Αυτό  το υπέροχο  ποίημα  του Τάσου  Λειβαδίτη  είναι ένα πραγματικός ύμνος  για  την ελευθερία  και  τον άνθρωπο!    Και είναι   τραγικά  επίκαιρος.  

 

Σημειώσεις:

 1. Τις  πολύτιμες πληροφορίες  για το  θεό  Απόλλωνα  στην αρχαία Κόρινθο  τις  άντλησα  και  από το  κανάλι  ''Φρυκτωρίες''-  ''Οι ιδιότητες και τα σύμβολα του θεού Απόλλωνος'' – Γιώργος Λαθύρης

 2.  Το  ποίημα   ''Πίστη  στον Άνθρωπο''  το  έγραψα  όταν   στην  περίοδο   του κορωνοιού,  μελετούσα  το   ανοσοποιητικό σύστημα μέσα από τα  βιβλία του  καθηγητή Μικροβιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, Γεωργίου Δημητρακόπουλου, του   γιατρού Βασίλη Βαλαώρα και του Παιδιάτρου - Λοιμωξιολόγου Ιωάννη Καβαλιώτη,  προσπαθώντας  να καταλάβω πως το ίδιο μας  το  ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να μας προστατέψει από  κάθε παθογόνο εισβολέα.   Συνειδητοποιούσα για  μια  ακόμη φορά την απίστευτη  ευφυΐα  και σοφία  του  ανθρώπινου οργανισμού, που  είναι  ικανός  να  αναγνωρίζει και να  εξουδετερώνει  με έναν αξιοθαύμαστο τρόπο, πλήθος παθογόνων μικροοργανισμών  και  έτσι  να επιβιώνει  υγιής από καταβολής  κόσμου. Ίσως το  πιο σημαντικό  όπλο  του   ανθρώπου για το  οποίο  δεν μας  μίλησε ποτέ κανείς, προκειμένου να  έχουμε  όλοι  ένα  σωστά  ρυθμισμένο ανοσοποιητικό  σύστημα,  ώστε  να αντιμετωπίζουμε  πλήθος ασθενειών (ακόμα και τον καρκίνο) και  να  προστατευόμαστε από κάθε τι  εξωγενές (γνωστό ή άγνωστο), που μπορεί να μας δημιουργήσει  σοβαρά προβλήματα  στην  υγεία μας.

 Γεωργία  Γιαμπουράνη

 

Γονείς  ''νούμερα'' και παιδιά ''κατά  παραγγελία'';

Η Μητέρα…  προς εξαφάνιση;

 

                      Η  ΜΑΝΑ

Με το όνειρο κάθε βράδυ αποκοιμιέμαι 

 και είμαι πανέμορφη το πρωί σαν ξυπνάω!

… ας μην έχω κανένα φτιασίδι πάνω μου.

Είναι που όλο το βράδυ ανασαίνω την εκπνοή ενός άδολου κόσμου,

που γεύομαι την γλύκα στα χείλη μου

και ανθίζει το απέραντο της αγάπης σαν μια αειθαλή άνοιξη.

Είναι που ανθίζει η ανατολή

και με το χάδι της βιώνω το ανείπωτο του μυστηρίου.

Είναι που τώρα, αγκαλιάζω τον παράδεισο  

και ζω την Ποίηση χωρίς διόλου να χρειάζομαι τις λέξεις.

 

       Αυτήν την αθωότητα σε  τι κόσμο την φέρνουμε; Πόσο προετοιμασμένοι είμαστε για αυτόν τον παράδεισο; Θα τον διατηρήσουμε  ή θα τον καταστρέψουμε; Πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά να ανθίσουν αν το έδαφος δεν είναι γόνιμο; Ο γεωργός σκαλίζει και λιάζει τη γη για να είναι γόνιμη -έτσι του είπε ο γεωπόνος- και έπειτα φυτεύει. Εμείς; Προετοιμαζόμαστε να  παράγουμε παιδιά κατά  παραγγελία σε  μήτρες,  που σαν μηχανές  θα  εκτελούν  την εντολή που έλαβαν; Και όταν θα γεννηθεί αυτό το  αθώο πλάσμα, που θα βρεί  το βλέμμα  της  μητέρας  που το  κυοφόρησε;  Ποια μητρική  αγκαλιά και πιο στήθος θα το θρέψει για να πλαστεί  ένας  υγιής ψυχο-συναισθηματικά  και νοητικά  άνθρωπος; 

   Η επιστήμη στα συνέδρια και στα σύγχρονα βιβλία, βροντοφωνάζει  ότι η εμβρυϊκή ζωή, καθώς και  τα πρώτα  χρόνια  της  ζωής του παιδιού,  είναι αυτά που θα επηρεάσουν  την ψυχο-συναισθηματική, νοητική και πνευματική του πορεία, σε όλες τις ηλικίες. Διεθνούς  κύρους  επιστήμονες    όπως  ο   dr Bruce Lipton, ο   dr Thomas Verny,  ο  dr David Chamberlain,  ο dr Michel Odent,  ο  δρ Αθανάσιος Καυκαλίδης,  ο dr Stanislav Grof, ο dr Francoise Dolto κλπ  καθώς και  Παγκόσμιοι  Οργανισμοί (ISPPPM, APPPAH, OMAEP ), που  ασχολούνται και  ερευνούν την προγεννητική  και  περιγεννητική  ψυχολογία και   ιατρική ,  μας επιβεβαιώνουν   ότι προπαντός η εμβρυική και έπειτα η παιδική ηλικία, θέτουν θεμέλια υγείας, χαρακτήρα και αξίες  για την ενήλικη ζωή κι επομένως έχει μεγάλη σημασία να βιωθεί αρμονικά και με  πολύ  αγάπη, από γονείς ενημερωμένους, ώστε να προσφέρουν τις καλύτερες συνθήκες στο παιδί τους. Η κάθε  μητέρα  χωρίς να το ξέρει, ήδη ρίχνει τους πρώτους σπόρους στα πρωταρχικά κύτταρα του παιδιού της, το εμποτίζει και το αναθρέφει, που ως κυτταρική μνήμη αύριο θα ξετυλίγονται στη μελλοντική του ζωή.  Ο ρόλος  της είναι τεράστιος!  Το μεγάλο της έργο ξεκινάει από την ώρα που αποφασίζει να σμίξει με το σύντροφό της και  ένας άρρηκτος  δεσμός   με το  παιδί της  ξεκινάει  μόλις  από  τις πρώτες στιγμές της  ιερής σύλληψης.

        Αυτή τη γνώση,  όλοι   αυτοί  που θέλουν να νομοθετήσουν  την κατάργηση  του  ρόλου  της μητέρας και  του πατέρα, δεν  την κατέχουν;  Δεν τους  μίλησαν  οι ''ειδικοί'' για  την  ιδιάζουσα φύση  του εμβρύου και την επικοινωνία-  συναισθηματική και  ψυχική -  μητέρας και  κυοφορούμενου- αφού  επικαλούνται   και  για το  εν  λόγω  θέμα πορίσματα  και  μελέτες της Επιστήμης ή  ηθελημένα  θέλουν   και  πάλι να μην  ακούγεται η άλλη  φωνή της  επιστήμης;

    

      Τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά, τόσα παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα,  με ψυχολογικά προβλήματα, με  τραγικές ανασφάλειες και έλλειψη αυτοπεποίθησης, παιδιά στα ναρκωτικά, άλλα που έχουν υποστεί βία από τους γονείς τους, και έπειτα βιαιοπραγούν και εγκληματούν ως έφηβοι και τα ίδια,  παιδιά  δυστυχισμένα, σε σύγχυση   και  μπερδεμένα και τόσα άλλα  που αποδεικνύουν περίτρανα ότι δυστυχώς τα παιδιά αρκετοί  γονείς δεν τα  φέρνουν  στη γη προετοιμασμένοι και με συνείδηση!

       Μέσα σε όλα  αυτά   τα   τόσο  σοβαρά προβλήματα,  που ήδη αντιμετωπίζουμε ως  κοινωνία,  θα έρθει  η  ίδια  η  πολιτεία   να  προσθέσει   και  ''τα παιδιά  κατά παραγγελία'',  αντί  να  προνοήσει  για όλα  τα παραπάνω,  με έμφαση  στην παιδεία και στα  '' ψεύτικα πρότυπα'' που επιτρέψαμε να προβάλλουμε;  Πώς  επικαλείται την  προστασία των  παιδιών και  ταυτόχρονα έρχεται να  νομοθετήσει την κατάργηση των ρόλων  της μητέρας και  του πατέρα, όταν  η ένωση  αρσενικού και  θηλυκού  είναι  αυτή και μόνον  αυτή που   δημιουργεί  τη  ζωή; Και  αν   μέσα από  την  κλασσική παραδοσιακή οικογένεια  προκύπτουν  παιδιά  με  όλα  τα παραπάνω τραγικά προβλήματα, θα   τα καταφέρουν  καλύτερα τα   ομοφυλόφιλα  ζευγάρια; Προετοιμάστηκαν  δηλαδή  κατάλληλα  για   τον γονεικό  τους ρόλο  και   είναι έτοιμοι  να  μεγαλώσουν  ένα παιδί με την  αγωγή που  πρέπει, καλύπτοντας πλήρως  τη μητρική και πατρική  αγάπη;

      Στο  όνομα  της προοδευτικότητας, του μοντερνισμού  και  των πανανθρώπινων δικαιωμάτων  καταργούμε μέχρι και τους πάνσοφους ρυθμούς  της  φύσης; Οι  δύο  πιο ιερές λέξεις της ζωής, ΜΗΤΕΡΑ και ΠΑΤΕΡΑΣ,  από  όπου  ξεκινούν  οι ρίζες  του κάθε ανθρώπου,  θα  επιτρέψουμε να μετατραπούν  σε νούμερα;  Και  αν οι   γυναίκες στο παρελθόν διεκδίκησαν  την ισότητα  των δύο φύλων,  τώρα  δεν θα πρέπει  να  διεκδικήσουν  την σωτηρία   της φυσιολογικής γέννησης  ενός παιδιού, να  σεβαστούν τη σοφία της φύσης  και να  υπερασπιστούν  τα παιδιά;    

      Προβεβλημένοι ειδικοί και  τηλεπερσόνες,  παίζοντας το  δικό  τους  ρόλο   στην πλύση εγκεφάλου  της  κοινωνίας, διατυμπανίζουν, ότι  το παιδί   θέλει   μονάχα  αγάπη και στο  ιερό  όνομα  της αγάπης  καταργούν  τη ΜΑΝΑ  που έχει τόση ανάγκη  το  νεογέννητο  βρέφος!  Αφού  πρώτα αναρωτηθούμε  αν  ξέρουμε να αγαπάμε,  πριν  γίνουμε παπαγάλοι της επιβαλλόμενης άποψης,  σκεφτήκαμε  τι προσλαμβάνουσες  θα εισπράττει  το παιδί  ως έμβρυο στη  μήτρα από μια ''γυναίκα- μηχανή'', που απλά θα εκτελεί μια  εντολή τεκνοποίησης κατά παραγγελία,  χωρίς ίχνος  συναισθήματος; 

        Όταν  η αγωγή  ενός  παιδιού αποκτάται  μέσα από την εμπειρία και τη μίμηση, τι θα εισπράττει  αργότερα   το παιδί στο  ομοφυλόφιλο  περιβάλλον στις  διάφορες  φάσεις της  ζωής του,  που θα μεγαλώνει  με   δυο  γυναίκες ή ακόμα και  τρείς  αποκαλούμενες  ως μητέρες  ή δύο  άνδρες  αποκαλούμενοι ως  πατέρες;  Όταν  θα μάθει  πως γεννιούνται όλα  τα πλάσματα  της  φύσης,  πώς θα αισθανθεί βαθιά μέσα του, όταν  θα   προσπαθήσει  να  αυτοπροσδιοριστεί  και να βρει  τις ρίζες του;  

     Βεβαίως και  πρέπει  να σεβόμαστε  όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, ανεξαρτήτως  της  σεξουαλικής  τους  προτίμησης και  να  αναγνωρίζουμε  τα  δικαιώματα  που πρέπει να έχουν ως  ανθρώπινες  οντότητες μέσα στην κοινωνία. Είναι   βαθιά ανθρώπινο  να  αγκαλιάζεις, να  κατανοείς   τι  αισθάνεται  βαθιά   η ψυχή του κάθε  ανθρώπου  που είναι  διαφορετικός, αλλά  τα παιδιά; Γιατί τα βάζουμε μέσα  σε  αυτήν  ιστορία  και  θέλουμε να τα αποκτήσουμε  με ένα  τρόπο,  που πάει  κόντρα  στους νόμους της φύσης,  με  αρωγό  μάλιστα  την  επιστήμη; Γιατί  να  το κάνουμε αυτό   όταν  η  συμβίωση των ομοφυλόφιλων  ζευγαριών, καλύπτεται νομικά από το σύμφωνο συμβίωσης και όποιο κενό υπάρχει, μπορεί να καλυφθεί με τροποποίησή του;

     Θα νομοθετήσουμε νόμους καταπατώντας τους  πάνσοφους και  ευφυέστατους νόμους της  φύσης,  επειδή  η  επιστήμη με τις ανακαλύψεις της,  δίνει  τη  δυνατότητα  να   διαιωνιστεί ο άνθρωπος   και με άλλο τρόπο,  αναγάγοντας το μη φυσιολογικό  σε  άκρως  φυσιολογικό;  Θα μετατρέψουμε τις  γυναικείες μήτρες σε εμπορεύσιμα  αγαθά,    μη και φοβούμενοι και  χαρακτηριστούμε   ομοφοβικοί,  οπισθοδρομικοί, συντηρητικοί   και  πουριτανικοί;   

      Αν  δεν προστατέψουμε  ούτε καν  τον  φυσιολογικό  ερχομό  του ανθρώπου  στη  Γη,   πολύ  φοβάμαι ότι   θα  βιώσουμε μια ανεξέλεγκτη απειλή, όχι μονάχα απέναντι  στην οικογένεια, που είναι  το πρωταρχικό  κύτταρο της κοινωνίας,   αλλά  και  για  την ίδια την κοινωνία. Και όπως, όταν τα κύτταρα  στον ανθρώπινο οργανισμό   δυσλειτουργούν,  νοσεί  όλος ο οργανισμός,   κάτι ανάλογο   θα  συμβεί και στην  κοινωνία των ανθρώπων. Άλλωστε είναι κάτι  που ήδη το  βιώνουμε. Τυχαία η εφηβική εγκληματικότητα και η παιδεραστία;  Σίγουρα όχι!  Ας  δούμε  τις πραγματικές αιτίες  αυτής  της  νοσηρότητας και  ας προσπαθήσουμε να την  θεραπεύσουμε.  Αυτή   θα έπρεπε να είναι  η  προτεραιότητά μας.    Ας αναλογιστούμε λοιπόν  βαθιά,    αν  με  όλα  αυτά  που θέλει  να  νομοθετήσει η Πολιτεία μας, με  αυτήν την περίεργη βιασύνη,  θα εκπληρώσει την μητρότητα και την πατρότητα  στην  διάσταση που πρέπει,   ώστε να   φτιάξει  έναν  καλύτερο και όχι  έναν  χειρότερο  κόσμο!  

 

*Το  ποίημα η «Η ΜANA» διακρίθηκε στον 6ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2017 του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, όμως, η διάκριση αυτή δεν ανήκει σε μένα. Ανήκει σε όλα τα παιδιά της Γης όπου μέσα από αυτά ο Δημιουργός, αξιώνει την κάθε γυναίκα να γίνεται μητέρα και  τον κάθε άνδρα να  γίνεται πατέρας και μαζί ενωμένοι να διαιωνίζουν  το  θαύμα της ζωής. Γιατί το να γίνεσαι μητέρα είναι μια βαθιά αξίωση αλλά και μια αποστολή. Και κάθε αποστολή έχει  ευθύνη. 

 

**Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη  για τις  δύο  δασκάλες μου της προγεννητικής αγωγής, την  Ιωάννα Μαρή και την Τεό Βολχάουπ, γιατί κοντά τους έμαθα για  την  επιστήμη της επιγενετικής, η οποία έχει ανατρέψει τη θεωρία, ότι για όλα ευθύνονται τα γονίδια, καθώς περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως η διατροφή, τα αρνητικά συναισθήματα (άγχος, φόβος, θλίψη κλπ), οι ρυπαντικές ουσίες, τα φάρμακα κλπ επηρεάζουν τη λειτουργία και την έκφραση των γονιδίων. Έμαθα  ότι πριν  γίνεις  γονέας πρέπει να έχεις προετοιμαστεί κατάλληλα, αν δεν θέλεις  απλά  να  διαιωνίζεις το ανθρώπινο γένος.  Γιατί πέρα   από το υλικό σώμα και του νόμους που το διέπουν, υπάρχει  η ψυχή και το πνεύμα, η σκέψη και τα συναισθήματα,  και  ότι  όλα  αυτά  συνθέτουν  έναν  αόρατο κόσμο,  που  επηρεάζουν το κάθε  πλάσμα που διαπλάθεται μέσα  στη μήτρα της μητέρας του.  Και  βεβαίως ένα μεγάλο  ευχαριστώ  στη μητέρα μου  για την άπειρη  στοργή της, την αγάπη της,  και για  τις ύψιστες  αξίες που ανέθρεψε τα παιδιά της,  ώστε ως  ενήλικας  άνθρωπος να σέβομαι  τους πάνσοφους ρυθμούς της  φύσης,  να  τολμάω  να  αμφισβητώ το μη  λογικό και  ό,τι   διαστρεβλώνει  την  επιστήμη, παραμένοντας πιστή σε έναν  αξιακό κώδικα  που δεν είναι δυνατόν να εξαφανίσουν.  

Γεωργία  Γιαμπουράνη

Ποιήτρια, Ασφαλ. Συμβούλος, Τεχνολόγος Τροφίμων